Vluchten en Vechten behoort tot het oerinstinct van de menselijke soort. VECHTEN: deze vaardigheid behoort de sterken om op die manier een zwakke medemens uit de groep te jagen of te elimineren om zodoende de getalsterkte op peil te houden, over populatie te voorkomen en vooral alleen een sterke groep over te houden. Het uit zich op velerlei manieren doorheen de geschiedenis van de menselijke soort. Het verschilt vandaag niet ten opzichte van in het eerste begin, alleen de manier waarop evolueert mee met de tijd.
VLUCHTEN: wie kan ontvlucht deze situatie, en probeert zich te hergroeperen, ook dit is zo oud als de mensheid.
HEDENDAAGS: Zoals gezegd niet anders dan bij het prille begin van de mensensoort. Vandaag is de aardbol overspoeld met een teveel aan menselijke wezens en dit ten opzichte van huisvesting, voeding en algemene veiligheid. De evolutie (gevolgen) zien we rondom ons dank zij de media
Categorie archief:De Kantlijn
IS DE MENS EEN SUPERWEZEN, DAT AAN DE TOP VAN DE EVOLUTIE STAAT, MET AL DE REST TOT ZIJNER BESCHIKKING?
Diegenen welke beweren dat de evolutietheorie een juiste theorie is, moeten ook het oorzakelijke gevolg terugkerend in tijd durven onderkennen, en dit zo micro mogelijk, zo dicht mogelijk bij het waarheidsgelaagd startpunt.
Voor diegenen onder onze soort, welke nog steeds denken dat wij de hoogste in rang zijn, dat alleen wij als soort boven alle andere soorten staan, kunnen zij nooit over de gedachtegang evolutie een eigen begrip ontwikkelen
Zo zijn wij bijlange niet de enige soort welke de andere levende soorten kan bestuderen en overheersen. Grote hoeveelheden andere soorten, behandelen dit op identiek hetzelfde principe, en slagen daar evenredigenwijze in. Niet elke interessante eigenschap is namelijk aan de menselijke soort toe te schrijven, sommige zijn geëvolueerd anderen zijn beter beheersbaar door een vroegere soort. Niet elke interessante eigenschap is eveneens kopieerbaar en/of verbeterbaar door de menselijke soort. Ooit eindigt de soort mens, of er een andere soort uit evolueert is bijlange niet zeker, maar het kan.
Zo zijn er reeds ontiegelijk veel soorten geweest, en zullen er zeker nog heel veel soorten ontstaan en telkens weer verdwijnen. Soorten niet alleen op onze planeet, maar ook in het oneindig heelal.
Enige verbeelding in gepaste verhouding met realiteitszin is een behoefte, om dieper te kunnen ingaan op die kwestie: “Is de mens een superwezen, dat aan de top van de evolutie staat?”
Voldoende wetenschappelijke studie is nodig om een steeds verbeterbaar Tijdelijk Waarheidsgelaagd Startpunt over deze kwestie te ontwikkelen.
In de hoop de in de vele jaren bekomen massa schrijfsels op/en onderzoekingen ooit in een gebundelde versie samen te brengen, alvast de titel E“Het Infantiliseringproces van de soort mens.”
“EN TOEN SCHIEP DE MENS GODHEDEN NAAR ZIJN EIGEN BEELD EN GELIJKENIS,…”
Op zoek naar het eerste ofte GOD.
Als mensensoort, beschikken we net zoals Iedereen, over de essentiële eigenschappen om één welbepaald doel na te streven en/of te dienen. Namelijk de evolutiewetten ondergaan.
Elke soort op zich, is steeds eindig als soort daar elke soort op zich ten dienste staat van het grote geheel (genetisch, memetisch en ongrijpbaar Oer)
“En toen schiep de mens godheden naar zijn eigen beeld en gelijkenis,…”
“…vergetende dat we in een evolutionair stelsel leven , en we de godheden die we gecreëerd hebben niet kunnen mee laten evolueren , blijkt alras dat al dat zogenaamd goddelijke meer ellende dan heil veroorzaakt heeft en zoals we kunnen aannemen, dit in steeds grotere mate zal blijven doen zolang de soort bestaat.”
“Steeds wanneer er twee of meer mensen elkaar ontmoeten, (welke tijdelijke vorm van ontmoeten en/of samenleven ze ook aannemen), ontstaat er een soort afsprakencluster.
Alle onbespreekbare en te aanvaarden voorlopige waarheden worden dan altijd noodgedwongen toegeschreven aan het bovennatuurlijke [1]. Er is dan echter nog geen afspraak. De volgende stap welke men ooit [2] heeft gemaakt en blijft verder maken is dit onbespreekbare [3] in de twee facetten, een bespreekbare vorm aanmeten en het bovennatuurlijke natuurlijk maken door te verbinden aan het gecreëerde begrip: godheden.
Juist door die bespreekbare en gecreëerde oplossingen wordt het steeds weer een statisch begrip, en worden al die begrippen dus steeds tijdsvorderend onjuister.
Als je dan al een geldend begrip voor ieder levend wezen zou trachten te definiëren :
Er zijn evenveel goden als er levende wezens zijn met een bevattelijk vermogen, godsbeeld dat in tijd veranderd met eenparige bewegingssnelheid.
In deze is god alles wat we niet begrijpen, god is dus een ondefinieerbaar begrip buiten deze omschrijving.
[1] behorende tot een orde van dingen, die buiten het bereik van de menselijke zintuigen ligt, hetzij in de zin van goddelijk, of in verband met spokerij en toverij => bovenaards, metafysisch, mystiek, supernormaal
[2] Ooit. Mijn stelling wordt versterkt door het boek(2 delen) Marc Vermeersch, de geschiedenis van de mens.
[3] Onbespreekbaar: – door een gebrek aan bewijskracht of gegevens. (door onverklaarbaarheid)
– door tijdelijke taboes
LUISTEREN
Luisteren is je laten kwetsen
Ontfutselen
Onkwetsbaarder worden
In het gebruiken
Verwerken
In het Ik
Tijd nemen
Intensief tijdverspilling tegengaan
Tijdloosheid aanvaarden, van je eigenste Ik
Rationele essentie is noodzaak
Luisteren is kwetsbaarheid
Ontfutselen
Kwetsbaarder worden
In het niet gebruiken
Iets doen voor de Andere
In het Zijn
Ontgoocheling, wat bedoel je?
Iets doen voor de Andere, iets essentieel
Om essentiële handelingen te kunnen vervolgen
Essentieel voor het vervolgen van zijn levenspad
Soms veel, soms minieme hoeveelheden energie vergend
Nooit krijg je spontaan iets terug
Ontgoocheling?
Natuurlijk niet, het zou mijn stelling onderbouwen:
Zonder bevel doet geen enkel levend wezen ook maar één jota
Tenzij voor zichzelf natuurlijk.
Willem Van Tittelboom
GEGEVENS VAN VEROORDEELDE PERSONEN OP HET INTERNET.
Sites die gegevens prijsgeven van veroordeelde soortgenoten die feiten pleegden die algemeen aangenomen worden als “criminele feiten vermeld in het strafwetboek”
3 maart 2009
Willy Van Tittelboom
Wereldwijd, meestal nog wereldwijd raadpleegbaar door iedereen, ontstaan sites die de gegevens van veroordeelde personen vermelden.
Zoals in mijn basisartikel uit 2001 (hier uiteengezet), blijkt eens te meer dat internet niet zo virtueel is als er beweerd wordt, maar dat het enkel één van de vele werktuigen is waar de mensensoort zich van bediend. Werktuig dienstig als communicatiemiddel dat door bijna iedereen van de wereldbevolking kan geraadpleegd worden en gebruikt. Werktuig dat ook onderhevig is aan de evolutie in tijd. Hoe mooi of hoe slecht ook bedoeld een tijdelijk fenomeen dat uiteindelijk zo onbetrouwbaar en gevaarlijk zal blijken als al de andere communicatiemiddelen en dragers.
Uiteraard goedbedoeld, en meestal opgericht door mensen welke in dezelfde materie slachtoffer waren, handelen deze sites over de zwaarste criminele feiten in onze hedendaagse culturen. Ogenschijnlijk verdedigbaar, maar wat als het een algemeen aanvaard item word? Als de massa overtuigd is, terecht of onterecht, dat een dergelijke site nuttig en verplicht moet worden? (In de middeleeuwen deed men bvb. hetzelfde door te brandmerken, schandpaal, ook in andere culturen en tijdperken was er de drang om zichzelf te verschonen en gebruikte men daartoe de dan beschikbare middelen).
Ik zie ze reeds verschijnen op het www, de sites met de namen en gegevens van:
Dieven, joden, brandstichters, holebi’s, druggebruikers, vegetariërs, moslims, terroristen, intellectuelen…
De meeste van deze gegevens bestaan eigenlijk reeds op het www en worden in steeds snellere mate gegroepeerd en opgeslagen. De meeste van deze gegevens bezorgen we zelf aan het www. Zonder enige schroom vertellen we aan het www onze diepste geheimen en gegevens, zelfs deze welke we aan onze beste vrienden niet meedelen. We doen dit door deelname aan enquêtes, Facebook, msn, en vooral door ons surfgedrag dat nauwlettend bijgehouden en gekoppeld word door duizenden zoekservers.
Voor of tegen? Ik ben enkel observator en “the point of no return” zijn we reeds lang gepasseerd. Het enige wat goedbedoelende en empathische soortgenoten kunnen doen is het toegevoegde lijden , dat noodzakelijkerwijs bij elke “nieuwigheid” mee ontstaat helpen beperken.
Van Tittelboom Willem 